در اخبار امروز خواندم معادني در افغانستان کشف شده که ارزش گذاري اوليه آن ها بيش از هزار ميليارد دلار(يک تريليون دلار) اعلام شد. وقتي خبر را شنيدم تنها حسرت خوردم که معادن سيستان(که در خاک خودمان است) سال هاست دست نخورده گذاشته شده و آن وقت آمريکائي ها در افغانستان معادني را کشف کردند که به گفته خودشان ارزشش از نفت عربستان نيز بيشتر است. بهره برداري از اين معادن نياز به هزينه و امکانات سنگيني دارد، که صد البته آمريکائي آن امکانات را دارند اما با توجه به سابقه آمريکائي ها بعيد مي دونم چيزي اين وسط به مردم ستم ديده افغانستان برسد. ميترسم روزي برسد که افغانستان هم يک سرو گردن از ما بالاتر قرار بگيرد و ما هيچ براي گفتن نداشته باشيم.

يک زماني پدرم مي گفت سيستان و بلوچستان را به ما بسپاريد ما نه تنها بودجه اي از دولت نخواهيم گرفت حتي ماليات نيز پرداخت خواهيم کرد. اما شايد محروم ماندن سيستان خود سياستي است که ما از آن بي خبر هستيم.

واقعا الان هم وقتي آدم فکر مي کند مي بيند استان سيستان و بلوچستان حقش اين نيست و کيلومترها مرز آبي و خاکي به جاي آن که فايده اي براي سيستان داشته باشد به ضرر مردم شده و تنها سودش گلوله هاي فشنگ براي جواناني است که براي مبلغي اندک مجبور به قاچاق سوخت هستند.....