چه غريبم گهگاه
يک پرستوي خموش
بي امان گمگشته
همچنان بازيگوش
يک مهاجر تا دَهر
يک صداي زخمي
بُغضِ سَرخورده ، سرد
گُل ِ خوابِ خَتمي
تو نشد باشي و من
باز ،يک بال شدم
زير ناقوسِ زمان
لِه و پامال شدم
چکُشِ بازيگر
زار و بيزارم کرد
خوشه هاي اندوه
سخت تبدارم کرد
خود سپردم باشم
نشد آن بودن هم
کم شدم تا غيبت
نشد افزودن هم
تو نشد باشي و من
باز ،يک بال شدم
زير ناقوسِ زمان
لِه و پامال شدم
تا نباشد جفتي
بالِ همپروازي
پر و پرواز فقط
مي شود جانبازي
(این شعر از من نیست) | 
غربت
